Nemrud Kavminin Helak Oluşu: Gözlerimle Görür Gibi
Kayseri’nin serin sabahlarından birinde oturmuş, günlük defterime yazarken aklım bir anda Nemrud kavmine takıldı. O kavmin neden helak olduğunu düşünüyordum; sadece tarih kitaplarında anlatılan soğuk bir olay değil, yüreğimde hissettiğim bir kayıp gibi geliyordu bana. İçimde bir heyecan vardı, çünkü anlatacaklarım sadece bir olay değil, insan ruhunun sınırlarını zorlayan bir hikâyeydi.
Nemrud, kendini tanrılaştırmış, gücünü herkese kabul ettirmek isteyen bir hükümdardı. Günler boyunca, güneşin kavurduğu taş şehirde, onun tahtına bakarken insanların gözlerindeki korkuyu görmek mümkündü. İçimde bir sızı oluşuyor: “Nasıl olur da bir kavim, kendi liderinin kibri yüzünden yok olur?” diye düşündüm. Belki de insan olmanın en acı yönü, aynı hatayı defalarca görebilmekti.
Güneşin Altında Bir Gün
O sabah Nemrud kavminin meydanında yürüdüğümü hayal ettim. İnsanlar koşuşturuyor, ellerinde çanak çömlek, başlarında telaşlı ifadeler vardı. Benim içimde ise bir karışık duygular fırtınası vardı; hem merak hem korku hem de biraz umut. Umut, çünkü belki de bir mucize onları kurtarabilirdi.
Nemrud, büyük bir tahtın üzerinde oturuyordu. Gözlerim onun üzerindeydi ve içimdeki duygusal tarafım, tüylerim diken diken olarak fısıldıyordu: “O kadar kibir, o kadar gurur… Bu kavim bunu hak ediyor mu?” İnsan tarafım acıyordu; çünkü masum insanlar, kendi liderlerinin hataları yüzünden kaybolacaktı.
O gün bir fısıltı yayıldı şehirde. “Nemrud kavmi neden helak oldu?” diye soranlar vardı. Kimse net bir cevap veremiyordu; sadece yıldızlar kadar eski bir adaletin gelip onları bulacağını biliyorlardı. İçimdeki günlük tutan genç, defterine not düşüyordu: “Bazen adalet o kadar sessiz gelir ki, fark etmeden her şeyi alır götürür.”
Küçük Bir Çocuğun Gözünden
Meydanda bir çocuk gördüm, belki on yaşındaydı. O an kalbim sıkıştı. Çocuğun gözlerinde hem korku hem merak vardı. İçimdeki duygusal tarafım ağlamak istiyordu: “Senin suçu ne ki? Nemrud’un gururunu neden taşımak zorundasın?” Çocuk annesine sarılıyor, annesi sessizce ağlıyordu. İşte o an, Nemrud kavminin helak oluşunun sadece bir tarihsel olay olmadığını, insanların yüreğinde iz bırakan bir felaket olduğunu fark ettim.
Nemrud’un kibri, sadece kendisini değil, tüm kavmini yok etti. İnsanlar, onun sözünden çıkamadılar; korku, gurur, inanç ve cahillik iç içe geçmişti. İçimde bir hayal kırıklığı vardı: “Ne kadar korkunç bir şey, bir liderin hatası, masum insanların hayatlarını nasıl mahvedebilir?” Günlük tutan tarafım ise bu satırları titreyerek yazıyordu.
Gecenin Sessizliği
Akşam olunca şehir sessizleşti. Ateşler söndü, rüzgâr Nemrud’un taş sarayının duvarlarında yankılandı. İçimde bir boşluk hissettim; sanki kavmin kaybını ben de yaşıyordum. Bir yandan da garip bir umut vardı: belki insanlar hatalarından ders çıkaracak, bir sonraki nesil daha adil olacak.
Nemrud kavmi neden helak oldu sorusunun cevabı, sadece kibir ve zulüm değil, aynı zamanda insanların birbirlerine ve doğaya karşı olan sorumluluklarını unutmalarıydı. İçimdeki duygusal genç, o geceyi düşünürken defterine şöyle yazdı: “Gurur ve kibir, sessizce yaklaşıyor. Ve bir gün, hiç beklemediğin anda her şeyi alıp götürüyor.”
Bir Mektup Kendime
Sonra kendi kendime yazdım, bir nevi günlük gibi: “Belki de Nemrud kavminin helak oluşu, sadece bir uyarı. İnsan ruhunun sınırlarını, kibirin bedelini anlatıyor. İçimde bir acı, bir merak, bir öğrenme isteği var. Onların hikâyesi, benim hikâyem gibi; bazen yanlış seçimler yapıyoruz, bazen fark etmeden felaketlere yol açıyoruz.”
O an fark ettim ki, bu hikâyeyi anlatırken sadece bir tarihi olayı değil, insan duygusunun derinliklerini de hissettiriyorum. Nemrud kavminin helak oluşu, benim için bir ders, bir uyarı ve bir duygusal yolculuk. Kalbimde hem hayal kırıklığı hem umut var; çünkü insanlar, hatalarından ders alabilir, ama bazen bedeli ağır olur.
İşte Nemrud kavmi neden helak oldu sorusuna cevap, taşların arasında kaybolan seslerde, çocukların gözlerinde, ateşlerin söndüğü gecelerde gizli. Ve ben, Kayseri’nin serin bir sabahında, günlük defterime bunları yazarak hem kendime hem de okuyana bu duygusal yolculuğu aktarmış oluyorum.
Nemrud kavminin hikâyesi, sadece tarih değil, kalbimde hissettiğim bir acı ve umut karışımı. İçimdeki duygusal genç, bu hikâyeyi anlatırken titriyor; belki de bu, gerçek bir insanın hissettiği şekilde yaşanacak bir ders.